هر چه دارم همه از حضرت اُمُّ الْقَمَر است
بهترین شغل ، فقط خدمت اُمُّ الْقَمَر است

پدرم جزءِ غلامان همین خانم بود
پس از او هم پسرش رعیت اُمُّ الْقَمَر است

نیمه جان علی جوان علی

گل نیلوفر کمان علی

فاطمه جان بمان به جان علی

سخنی حرفی همزبان علی

رو نگیر از من اینقدر زهرا...

می روی اما غممان را چه کارش می کنی

درد بسیار است و درمان را چه کارش می کنی

لا اقل به سن و سال بچه هایم رحم کن

پیرهن مشکی طفلان را چه کارش می کنی

زبانحال مولا :

چشاتو وا کن نگو که دیگه

درب بهشت من مهر و موم شد

منو صدا کن نگو که هرچی

میون ما بود دیگه تموم شد

**

همینکه درد زِ چشمِ تو خواب می گیرد

تمامِ جانِ مرا اضطراب می گیرد

بیا به همسرِ خود لحظه ای تبسم کن

دلم از اینهمه حالِ خراب می گیرد

خواب دیده ام که رفتنی شده ام

تا چه افتد خلاصه تعبیرم

زحمت ماندن مرا نکشید

من همین کنج خانه می میرم

**

بسترت را جمع کن از خانه، بیماری بس است

زیر چشمت گود افتاده، پس زاری بس است

از همان روزی که تو تب کرده ای؛ تب کرده ام

خوب شد خوبم کنی سه ماهِ بیماری بس است

این روزها نوای دلم مادری تر است

هرکس که یار من بشود یار حیدر است

گاهی شما شبیه به من گریه می کنید

در فاطمیه اشک شما فاطمی تر است

رد خونست که بر پیکر این در مانده
مثل زخمی که روی بال کبوتر مانده
لرز سختیست که بر زانوی حیدر مانده
گرد و خاکست که بر چادر مادر مانده

غم عالم به سرم ریخت ،امان از کوچه
همه ی بال و پرم ریخت ، امان از کوچه

شال مشکی به دور گردن من
شال مشکی به دور گردن تو
گریه کردی به گریه افتادم
عرش بی تاب گریه کردن تو

دل نیست ، مگر آنکه شود جای حسین
غمناک شود ، آب شود ، پای حسین

عشقست و یا معجزه ای است شگفت
جمعیت بی دین ، شده شیدای حسین